Een klasse apart

Ambitieuze Frederiqué Beens verdedigt twee doelen

Frederique Beens SC Genemuiden
Foto: Jennie Marie Bruintjes

Frederiqué Beens is een keepster met twee doelen: hogerop komen als doelvrouw en fysiotherapeut worden. Daar doet ze alles voor. Haar fonkelende ogen vertellen een verhaal. Frederiqué straalt dezelfde onverzettelijkheid uit als USA-keepster Hope Solo. Ondanks KNVB-jeugdselecties, een trainingsjaar bij PEC Zwolle en een stage bij FC Twente speelt de zeventienjarige sluitpost nog steeds in de Tweede Klasse C bij SC Genemuiden. Al drie jaar keept de tiener concurrentieloos in Vrouwen-1 op Sportpark de Wetering. Op haar lauweren rusten doet ze echter niet. Ze creëert haar eigen concurrentiestrijd. Al anderhalf jaar traint de ‘Hope Solo van Genemuiden’ met jongens en mannen bij The Dutch Goalkeepers Academy van Eser Elmali in Zwolle. Ook heeft de grijpgrage Genemuidense zichzelf op de kaart gezet bij vrouwenvoetbalmakelaar Leoni Blokhuis. Met een team van Flow Sports neemt ze eind derhalve maart deel aan de ‘Dallas International Girls Cup’. 2018 kan zomaar de doorbraak worden van een doelgerichte doorzetter. ‘With high Hope going Solo’.

Op 9 mei 2015 maakt Frederiqué Beens haar debuut bij de senioren dames van SC Genemuiden. Als veertienjarige vrijbuiter bij de vereniging uit haar gelijknamige geboortestad. De club waar ze met vriendinnen dollend en duikend de jeugd doorloopt. Het is de beloning voor een spectaculair seizoen. In 2014-2015 duikt de voormalige leerling van openbare basisschool De Vogelaar niet alleen in SC Genemuiden Meiden-C1 op. De Feyenoordfan maakt ook sprongen bij PEC Zwolle in een traininsteam. En de Manuel Neuer-volger traint dat speeljaar eens per week mee met de Genemuidense damesselectie van Jan Mulder. Veertig dagen is de onvermoeibare vervanger van vaste keepster Lorance Hoekman op die zaterdag verwijderd van haar vijftiende verjaardag. Het vrouwelijke vlaggenschip van de Groenwitten wint de eerste nacompetitiewedstrijd met 8-1 van HZVV. De andere drie nacompetitieduels, waarin SC Genemuiden promotie naar de Eerste Klasse afdwingt, staat Lorance Hoekman weer tussen de palen. Voor Frederiqué, die een jaar eerder als C1-keepster stage loopt bij FC Twente, waar ze wordt opgevangen door Sari van Veenendaal, de international die ze bewondert, is haar debuutduel niet de meest memorabele: “De twee kampioenschappen, Districtsbeker en tweede worden van Nederland met Meiden C1 zijn mooiere herinneringen. Door die 8-1 had ik weinig werk. Dat was anders tijdens de fraaiste wedstrijd die ik tot nu heb gespeeld in 2012-2013 als tweedejaars C-tje. In de halve finale van de Districtsbeker speelden we thuis tegen VV Gorecht uit Haren. We knokten ons naar een 4-3 overwinning. Dat zijn de wedstrijden waar ik van houd. Keepen geeft gezonde spanning. Daar kan ik goed mee omgaan. Als het eerste fluitsignaal klinkt, ben ik m’n zenuwen kwijt. Samen winnen tegen een goede tegenstander zoals VV Gorecht is het mooiste.”

Frederique Beens SC Genemuiden

FREDERIQUÉ IS EEN MEEVOETBALLENDE KEEPSTER DIE NIET HOUDT VAN HALVE MAATREGELEN. FOTO: JACOB WESTRA

Als het brein van de baldadige Beens vlam vat, rukken brandweerbrigades tevergeefs uit. Zo was dat vroeger met de wil om te voetballen, te keepen. Nu is dat met de wens hogerop te komen, om fysiotherapeut te worden, niet anders. Vader Marco, sinds jaar en dag is de vroegere keeper van de PEC Zwolle-jeugd, Olympia’28, Urk en SC Genemuiden keeperstrainer bij laatstgenoemde, wilde graag zelf het sein ‘Brand meester’ geven, maar zelfs krokodillentranen hielpen niet. “Op de lagere school ben ik begonnen met voetballen. In schoolvoetbalteams en met jongens in m’n vrije tijd. Op het plein tussen twee basisscholen. De Vogelaar, waar ik op zat, en de Johannes Bogermanschool. Wij woonden daar vlakbij. Omdat ik dat prachtig vond, vroeg ik aan mijn vader: ‘Mag ik op voetballen?’. Ik moest regelmatig zeuren, voordat hij het goed vond. Bij Genemuiden ben ik in de F-jes begonnen. Na een jaar had F4 geen keeper. Vanaf dat moment sta ik in het doel.” Als Frederiqué onstuitbaar in vuur en vlam staat van het keepen, geeft Marco Beens de handschoen gewillig door. In de achtertuin en bij SC Genemuiden kneedt hij zijn doelbewuste dochter. “Ik heb bij Genemuiden ook andere keeperstrainers gehad, maar van mijn vader heb ik het meeste geleerd. Toen ik ouder werd kon hij niet meer alle wedstrijden bekijken, want hij is en was ook keeperstrainer van de selectiekeepers van onze club.”

Frederique Beens SC Genemuiden

IN ÉÉN-TEGEN-ÉÉN-DUELS GAAT FREDERIQUÉ OOK ALS DE BRANDWEER. FOTO: JACOB WESTRA

Indirect was Albert Flier, na dertien seizoenen en bijna vijfhonderd wedstrijden hèt keepersicoon van SC Genemuiden, ook een goede leermeester: “Vanaf de E-tjes ben ik in een meidenteam gaan spelen (2008-2009 KK). Zaterdags zat ik om de week achter het doel van Albert. Hij was mijn held in die tijd. Daar heb ik het coachen de meedogenloze manier van uitkomen van afgekeken.” Inmiddels is de ‘Flierfan’ uitgegroeid tot een belofte bij de dames. Ze gaat momenteel bij de andere sekse ongewild haar voormalige idool achterna: pas zeventien jaar en nu al in drie jaar bijna tachtig keer eerste keus in SC Genemuiden Vrouwen-1. Maar Frederiqué heeft het, ondanks dat ze weet dat ze niet langer zal worden dan 1 meter 65, in zich om het veilige nest te ontvliegen. De ‘Lamprou van de Lady’s’ aast daar terecht op volgens haar huidige coach Marcel Das: “Frederiqué is een goede keepster. Ze is nog erg jong, maar coacht al heel goed. Het team luistert naar haar. Ze is gedreven en doet er alles aan om beter te worden. Het is een doorzetter die liefst vijf keer in de week traint. Technisch en tactisch sterk. Een groeibriljant. Ze kan zeker een paar klassen hoger spelen. Hoe hoog durf ik niet te zeggen, want haar lengte is haar enige nadeel. Ze weet dat wel goed te compenseren door prima positiespel.”

Frederique Beens SC Genemuiden

TEGEN OLDE VESTE’54 KRIJGT DE SPITS GEEN KANS OM NA TE DENKEN. FOTO: JACOB WESTRA

Om SC Genemuiden te ontgroeien, bij gebrek aan concurrentie, legt Frederiqué zichzelf het vuur zoveel mogelijk aan de schenen. Bij keepersschool The Dutch Goalkeepers Academy, tegenover het stadion van PEC Zwolle, werkt ze tussen jongens en mannen aan wat ze ziet als haar aandachtspunten: snelheid, weerbaarheid en sprongkracht. Het is een bewuste keuze. Tegelijk een Dèjá vu naar de tijd dat haar vader haar onder handen nam: “Bij Eser Elmali ben ik anderhalf jaar geleden begonnen met groepstrainingen. Mijn vader was wezen kijken naar de manier van trainen daar. Hij was enthousiast. Daardoor ben ik naar Zwolle gegaan. Er wordt qua hardheid en doorbijten net zo getraind als mijn pa vroeger deed. Op de trainingen leer ik sneller te handelen. Sneller dan in de wedstrijden met de vrouwen. In het begin moest ik erg wennen aan de intensiteit en de harde schoten, maar dat gaat steeds beter. Ik merk dat ik, vooral nu ik bij Eser voornamelijk privé-trainingen volg, alsmaar sterker wordt. Het is ook leuk om door de jongens uitgedaagd te worden. Dan haal je meer uit jezelf. Ik hoop dat ik door daar te trainen de kans krijg voor een hoger niveau bij de vrouwen. De Eredivisie is natuurlijk een ultieme droom. Bij PEC Zwolle en FC Twente vonden ze mij te klein. Dat zullen ze overal zeggen, maar hogerop komen, naar de Hoofdklasse of Topklasse, lijkt me haalbaar. Daar ga ik voor, zolang ik keepen kan combineren met mijn fysiotherapiestudie. Want die vind ik zeker zo belangrijk.” Eser Elmali, de oprichter van The Dutch Goalkeepers Academy en trainer van de Eredivisiekeepsters van PEC Zwolle, ziet ook dat er nog ‘rek’ zit in de ‘Baldadige Beens’: “Frederiqué is gedreven en ambitieus. Een keepster die altijd volle bak gaat en niet bang is. Net zo gek van het keepen als de jongens die ik train. Bij ons heeft ze door te trainen met ‘the boys’ technisch, tactisch en vooral fysiek stappen gemaakt. Ze is explosiever geworden. Zij is nu al een voorbeeld voor veel jonge keepsters in de regio. Vergeet niet dat ze pas zeventien is. Om in aanmerking te komen voor een BVO moet zij zich fysiek nog een flink stuk verder ontwikkelen. Maar Frederiqué moet zeker hoger kunnen spelen dan de Tweede Klasse waar ze nu met SC Genemuiden in zit. De Hoofdklasse is absoluut haalbaar. Haar mentaliteit is geweldig. Door haar studie kan ze helaas niet meer twee keer per week trainen bij ons. Ook traint daardoor haar vader haar niet meer elke week. Vandaar dat ze nu niet meer zo snel vooruit gaat als een jaar geleden.”

Frederique Beens SC Genemuiden

THE DUTCH GOALKEEPERS ACADEMY MAAKT FREDERIQUÉ NOG MEER TOT EEN KEEPSTER DIE VOL OVERTUIGING HANDELT. FOTO: JACOB WESTRA

Door zich vorig jaar aan te melden bij Flow Sports heeft de fysiotherapiestudent van de Enschedese Saxion Hogeschool nog een ander ijzer in het vuur verworven om verder te komen. De fanatieke forens, veelvuldig ‘treint’ de knappe keepster vier uur tussen Genemuiden en Enschede, kostbare trainingstijd glipt zo door haar vingers, heeft bij de organisatie van vrouwenvoetbalmakelaar Leoni Blokhuis, de loopbaanbegeleidster van Bayern München spits Vivianne Miedema, een startbewijs bemachtigd voor de Dallas International Girls Cup. “Ik zag een oproep van Flow Sports. Daar heb ik op gereageerd. Het is fantastisch dat Leoni meiden die niet op het hoogste niveau spelen een kans wil geven om extra ervaring op te doen. Ik ben blij dat ik ben uitgekozen om met een Flow Sports-team mee te gaan naar Dallas. Daar moet mijn studie dan maar even voor wijken.”

Frederique Beens SC Genemuiden

BIJ SC GENEMUIDEN VROUWEN-1 LAAT FREDERIQUÉ BEENS VOL ZELFVERTROUWEN ZIEN DAT ZIJ DE ONBETWISTE NUMMER ÉÉN IS. FOTO: JENNIE MARIE BRUINTJES

Op 28 maart start bij de Dallas Texas Soccer Club de International Girls Cup. Dat toernooi levert Frederiqué hopelijk de juiste motivatie op om studie en school zo op elkaar af te stemmen dat ze haar keeperscarriére laat ontsnappen aan de waakvlamstand. De Camp-Nou-kenner heeft niet voor niets een ‘Accent Aigu’ op de laatste é in haar naam. Frederiqué heeft, gebrand als ze is om twee doelen waar te maken, het vermogen om bij beiden voor zichzelf een streepje voor te creëren. Een qua uitstraling Nederlands evenbeeld van Hope Solo in de Hoofdklasse is een mooi vooruitzicht. Evenals een fysiotherapeut die weet waar vrouwelijke sporters tegenaan kunnen lopen.

Naar boven