Een klasse apart

Honkvaste Hilvariaan houdt soepel stand op historisch niveau

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria
Foto: Nick van Hees

Brabantse nachten zijn lang. Brabantse keepersloopbanen ook. Dat geldt zeker voor Sjors van Laarhoven. Met bijna 350 officiële wedstrijden past het keepende meubelstuk van SV Hilvaria qua keeperscarrière prima in een Brabantse rij met voorbeeldige voorgangers. Keepers als Hans van der Pluim (FC Den Bosch), Peter van der Merwe (NAC), Jan van Grinsven (FC Den Bosch), Albert van der Sleen (FC Eindhoven). Doelverdedigers die ook niet weg te denken waren uit de hoofdmacht van hun verenigingen. De tweeendertigjarige Van Laarhoven zit nu voor het veertiende seizoen in de zetel van eerste keeper bij Tweedeklasser SV Hilvaria. In de voorbereiding op 2005-2006, Sjors’ eerste speeljaar bij de senioren, is de ras-Hilvarenbeker meteen de eerste keus van nieuwe trainer Frans Tekath. Door een Brabants Kwartiertje zaagt hij op 4 september 2005 z’n eigen stoelpoten echter door. Op eigen veld wordt het duel tegen Beerse Boys zodoende geen competitiedebuut om in te lijsten. Toch is dat duel, dankzij wederom vijftien memorabele minuten, het begin van een lange reeks. Waarin de Groenwitten met ‘De Hilvarenbeekse Van Grinsven’ gebeiteld zitten. Want met volharding, de naam waarmee Hilvaria in 1932 is opgericht, wordt voor het eerst in de historie de Tweede Klasse bereikt. Hoe lang kan de keeper uit een echt Brabants keepersgezin nog mee nu hij zondags al dertien jaar nooit meer te laat komt?

Wie van de Drie
‘Mijn naam is Sjors van Laarhoven, ik ben keeper’. ‘Wie van de Drie’ spelen in het ouderlijk huis van Sjors aan De Lijsterboog in Hilvarenbeek is een loodzware klus. Vader Gerard en broer Joris zetten je moeiteloos op het verkeerde been. De drieënzestigjarige Gerard van Laarhoven heeft zijn zonen goed geïnspireerd. De geboren Goirlenaar is veertig jaar geleden een blauwe maandag keeper van het eerste van de Goirlese Sportvereniging Blauw-Wit (GSBW), voordat hij verhuist naar Hilvarenbeek. Waar hij in een lager team van SV Hilvaria gaat keepen, omdat Gerry van Pinxteren, waarmee hij twee zonen en een dochter opvoedt, beduidend meer aantrekkingskracht heeft dan het houten doel van GSBW. Omdat Joris van Laarhoven (34) twee jaar ouder is dan Sjors, lopen de keepende kornuiten elkaar voortdurend net mis in de jeugd van SV Hilvaria. Dat verandert ingrijpend als Sjors, die na z’n start onder lat in F5 bij Hilvaria alle hoogste jeugdteams doorloopt, zich uiteindelijk meldt bij de senioren. De jongste van ‘De Drie’ heeft de basis van het keepen grotendeels meegekregen van pa Gerard en afgekeken van broer Joris. De Ajax-fan maakt gretig gebruik van het goede voorbeeld en de wijze lessen. Z’n bravoure krijgt hij als leerling van basisschool De Biedonk op het schoolplein en op straat. Op de parkeerplaats bij De Lijsterboog groeit Sjors uit tot de keepende kanjer van z’n eigen rebellenclub. “In het seizoen 2005-2006 hadden we bij Hilvaria in de selectie, doordat ik erbij kwam, drie keepers voor twee elftallen. Ineens waren Joris en ik concurrenten. Dat ik eerste keeper werd, dat was natuurlijk wel gaaf. ” Sjors wordt voor Vierdeklasser Hilvaria ‘De Ware Jacob’, terwijl Joris als ‘Esau’ z’n heil zoekt bij Vijfdeklasser SVSOS in Biest-Houtakker. Het dorp op een steenworp afstand van Hilvarenbeek waar oma Anneke van Pinxteren, de fanatieke voormalige korfbalster en volger van haar keepende kindskinderen, die twintig jaar kantinebeheerder is bij SV Hilvaria en in 2017 vol elan de honderd haalt, vandaan komt.

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria

JORIS (LINKS) EN SJORS VAN LAARHOVEN NA SV HILVARIA-SVSOS OP 2 FEBRUARI 2014. INZET LINKSBOVEN MET OMA ANNEKE. FOTO: NICK VAN HEES | NICKSFOTOGRAFIE.NL

Tegen elkaar
Op zondag 2 februari komen de keepers uit hetzelfde nest elkaar weer tegen. De dan zevenennegentigjarige Oma Anneke mist met een deken over haar rolstoel geen seconde van Hilvaria-SVSOS: 1-0. Met dank aan de SVSOS-coach wordt het een bijzonder moment voor de balbeluste broers. Het Hilvariaanse verslag spreekt voor zich: “SVSOS was feller in de duels en wist telkens eerder de bal te veroveren. Daar bleef het overigens wel bij voor SVSOS. Kansen wist men ook niet te scheppen. Sterker nog het trok amper over de middellijn, maar hing met 10 man voor het doel van doelman Joris van Laarhoven. Hij had van interim-trainer Patrick Holthausen speeltijd gekregen. Vast en zeker omdat aan de andere kant zijn jongere broer Sjors van Laarhoven het doel verdedigt bij Hilvaria. Zo konden de broers ook een onderlinge wedstrijd uitvechten. Lange tijd zag het er naar uit dat het onbesliste wedstrijd zou worden. (…) Men wist wel kansen te scheppen, maar telkens was de verdediging of doelman Joris van Laarhoven een sta-in-de-weg. Kleine kansjes waren er ook nog wel voor SVSOS , maar de andere doelman van Laarhoven wist ook zijn doel schoon te houden. Uiteindelijk was het Harm aan het Rot die een afgeslagen bal achter doelman Joris van Laarhoven – nota bene zijn beste vriend – wist te volleren. Dat was in de 80e minuut dat Hilvaria deze 1-0 voorsprong nam.”

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria

PIETER SCHELLEKENS (LINKS) EN SJORS VAN LAARHOVEN WORDEN OP 10 MEI 2015 GEHULDIGD VANWEGE 250 IN HET EERSTE VAN SV HILVARIA. FOTO: NICK VAN HEES | NICKSFOTOGRAFIE.NL

Brabants kwartiertje
Doordat Sjors vanaf 2005-2006 bij SV Hilvaria uitgroeit tot een klassieke clubkeeper, is ‘De Houvast van Hilvaria’, momenteel bezig aan het veertiende seizoen in de hoofdmacht, z’n zesentwintigste speeljaar op Sportpark De Roodloop, vader Gerard en broer Joris veruit voorbijgestreefd is. Inmiddels koestert de Barcelona-aanhanger de verworven positie bijna als z’n zoon Lex van bijna twee. Hoewel hij als kind van De Kempen zijn imposante reeks duels bij de senioren nonchalant begint op 4 september 2005 met een cultuurgebonden gewoonte: het Brabants Kwartiertje. “We moesten thuis de eerste wedstrijd van het seizoen tegen Beerse Boys. Ik zou spelen. Doordat ik te laat kwam voor de wedstrijdbespreking zette de trainer Ruud Drabbe in het doel. Die kreeg een kwartier voor tijd rood, zodat ik alsnog mijn competitiedebuut kon maken. Drabbe veroorzaakte bij een 0-1 een strafschop die Beerse Boys naast schoot. Helaas faalden wij in de slotfase ook vanaf elf meter, waardoor we verloren. Daarna ben ik er niet meer uit geweest.” In dertien speeljaren beleeft de bewonderaar van Marc-André ter Stegen slechts één domper. Uitgerekend in het debuutseizoen degradeert SV Hilvaria met haar nieuwe goalie naar de Vijfde Klasse. De eerste stap richting wederopstanding volgt in 2008-2009 als SV Hilvaria ongeslagen kampioen wordt van de Vijfde Klasse H. Met slechts twaalf tegengoals. Het eerste team is een vriendenploeg vol clubvoetballers. Vlak voor de nacompetitie worden zowel Sjors van Laarhoven als Pieter Schellekens gehuldigd vanwege hun 250e wedstrijd in het eerste. Andermaal is SVSOS in Hilvarenbeek de tegenstander bij een hoogtepunt van Sjors. Dit keer zonder broer Joris. De eenvoudige 4-1 overwinning op de Biest-Houtakkers is een gepolijste opmaat voor een succesvolle nacompetitie. Waarin ten koste van SVSSS promotie naar de Derde Klasse wordt bewerkstelligd. In Udenhout wordt 7 juni de mooiste wedstrijdzondag uit de lange loopbaan van Sjors: “Het was een ongelofelijk emotioneel bewogen jaar. Vijf aimabele personen die een hechte band hadden met onze club en de spelers waren overleden: Jos Heeren (oud selectie speler en vriend van eerste elftal speler Koen Wijten), Henk van Gorp (vader van reservedoelman Boet van Gorp), Rob Hendrinks (vader van jeugdspeler speler Sem Hendriks die regelmatig met het eerste meedeed), Coen Bles (trainer van het tweede elftal en Hilvariaan in hart en nieren), Noud van der Staak (vader van linksback Tom). Noud was nauw betrokken bij het eerste elftal. Hij overleed vlak voor de nacompetitiefinale. Dat was het zoveelste gevoelige verlies voor ons en Hilvaria. We konden na de 3-1 thuiswinst wel sportief gezien met een gerust hart naar Udenhout afreizen. Toen we door de 2-2 daar promoveerden, was de ontlading enorm. Die zondag zal ik nooit vergeten.” Ondanks dat SV Hilvaria het afgelopen seizoen weer ongeslagen kampioen is geworden, er daardoor een nog nooit vertoonde promotie is bereikt naar de Tweede Klasse, weegt het succes van dit jaar niet op tegen de emoties van 2015.

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria

SV HILVARIA VIER DE TITEL VAN DE DERDE KLASSE H. FOTO: AGNES AARDEN

Nog beter blokken
“Het is natuurlijk geweldig dat we voor het eerst in de historie van Hilvaria in de Tweede Klasse spelen. Laat dat duidelijk zijn. Hoewel ik het afgelopen jaar niet mijn beste seizoen heb gespeeld. Misschien ging het met 119 doelpunten wel te makkelijk. Van die 37 tegengoals hadden er wat mij betreft wel wat afgekund. Dat neem ik mezelf kwalijk. Maar je hoort mij niet klagen. Het is en blijft heel speciaal om ongeslagen kampioen te worden en zo voor het eerst in de clubgeschiedenis te promoveren naar de tweede Klasse.” Nu Joris aan het begin van dit seizoen is gestopt met voetballen, hij was teruggekeerd op het Hilvaria-nest waar hij in een vriendenteam de laatste twee seizoenen al was overgestapt van keepen naar voetballen, houdt Sjors als enige van de drie Van Laarhoven-doelmannen de familiaire keeperseer hoog. Zijn zelfreflectie, bij menige goalie een aangeboren eigenschap, houdt hem scherp. “Mijn kracht zit in één tegen één situaties, reflexen, het spel lezen en positie kiezen. Qua meevoetballen en uitkomen op flankballen heb ik het nog weleens moeilijk. Met keeperstrainer Dave de Bruijn werk ik hard aan mijn mindere kanten. De Bruijn hamert op het blokken van ballen, niet persé mijn kwaliteit. Ik ben van nature een lijnkeeper en wil stappen maken om vaker uit te komen.” Dat Sportvereniging Hilvaria in de subtop van de Tweede Klasse F goed doet, stemt de ICT en Partsmanager van Geert Jan de KoK BV tevreden: “Ik was benieuwd of ik het niveau aan zou kunnen. Dat lukt volgens mij aardig. Het is een heerlijke uitdaging om in de Tweede Klasse volle bak te gaan. Natuurlijk besef ik dat we een goede ploeg hebben. Met Henri van den Braak als prima trainer. Henri heeft vorig seizoen, zijn eerste jaar bij ons, een belangrijk aandeel gehad in de promotie. Hij weet een groep voor elkaar door het vuur te laten gaan en gebruikt spelers uitstekend naar hun kwaliteiten. We spelen allemaal met zelfvertrouwen. Dat geeft veerkracht als het tegen zit. Dan heb je het als keeper ook makkelijker. Het is dus heerlijk om nog steeds deel uit te mogen maken van het eerste van Hilvaria.”

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria

SJORS VAN LAARHOVEN IS GOED IN ÉÉN TEGEN ÉÉN SITUATIES EN POSITIE KIEZEN. FOTO: NICK VAN HEES

Uitstervend ras
De 1 meter 85 lange keeper kan met tweeëndertig verjaardagen nog wel even mee. De Hilvarenbekenaar die als E-tje even linksback heeft gespeeld, maar meer op de grond ligt dan op z’n benen staat en zodoende terug het doel in is gestuurd, kijkt niet doelgericht naar de toekomst: “Ik wil zolang mogelijk blijven keepen in het eerste. Maar het moet niet zielig worden. Ik moet wel m’n steentje kunnen blijven bijdragen. Zo lang ik er plezier in heb en het niveau aankan, zie ik wel waar het schip strand. Zondag 21 oktober, thuis tegen Marvilde, pakte ik bij een 0-0 tussenstand na een kwartier spelen een hoge bal uit een corner, speelde vervolgens snel onze linksbuiten Koen van Oirschot aan en die schoot vanaf zo’n vijfentwintig meter de 1-0 binnen. Dat moment en twee momenten aan het eind van de wedstrijd waarop doelpunten voorkomen werden en hiermee ook de spanning in de wedstrijd afnam zijn inderdaad wel momenten waar ik van geniet, omdat het bevestigd dat ik nog altijd belangrijk kan zijn voor het team. Ik weet niet of ik nog veel beter kan worden, maar de intentie om daar voor te gaan heb ik zeker.” Intussen stevent ‘De Houvast van Hilvaria’ gestaag af op 400 competitiewedstrijden in het hoogste Hillvaria-team. Jan van Grinsven haalde er 415 bij FC Den Bosch. In een tijd, eind vorige eeuw, waarin clubkeepers een uitstervend ras begonnen te worden in het betaalde voetbal. Tegenwoordig geldt dat ook voor de meeste amateurclubs. Dus is de rol die Sjors van Laarhoven speelt bij Hilvaria zeer speciaal, ook al doet hij daar zelf nuchter over. “Ik ben bij Hilvaria opgegroeid. Hier heb ik m’n vrienden. En ik ben lang niet de enige met een karakteristiek clubverleden. Het is gewoon een teken dat Hilvaria een mooie club is. Dat ik hier al vijfentwintig seizoenen met veel plezier voetbal is ook een verdienste van de club. Als je bij een vereniging op je plek bent, ga je niet ergens anders spelen. Behalve als je ontdekt wordt door bijvoorbeeld een BVO. De lol die we hier samen hebben, de saamhorigheid, is onvervangbaar.” Deze competitie heeft ‘De Hilvarenbeekse Van Grinsven’ vanwege de doop van een petekind op 14 oktober één keer niet gekeept. Het doet de positief ingestelde partner van de makkelijk scorende Diessense korfbalster, Saskia Meijs, goed dat er in zijn kielzog nieuw talent in aantocht is: “In het thuisduel Braakhuizen (3-1 winst KK) stond Mitchell Leijten, de keeper van Onder 15, onder de lat. Dat is een talent. Als hij mijn opvolger wordt, help ik hem graag aan misschien wel net zo’n mooie tijd bij Hilvaria als ik zelf heb. Want hier is niemand groter dan de club. Zo hoort het ook. Maar hij moet mij er net als Pepijn Ongenae en Boet van Gorp (beiden SV Hilvaria-2 KK) wel eerst uit keepen. Ik maak natuurlijk alleen plaats als een andere keeper echt beter is.” Want Brabantse Kwartiertjes duren kort, maar Brabantse Keepersloopbanen duren net als Brabantse nachten al gauw lang.

Sjors van Laarhoven SV Hilvaria

ALLES UIT DE KAST VOOR ELKE BAL HOUDT SJORS VAN LAARHOVEN SCHERP. FOTO: NICK VAN HEES

Naar boven

KLASSEKEEPERS SHOP


Ontdek de #KlasseKeepers-hoodies!